Τα κεράσια σαπίζουν πάνω στα δέντρα!

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Στην ευρύτερη περιοχή της Κύμης και συγκεκριμένα βορειοδυτικά της, στα χωριά Βίταλο και Μετόχι, έχει αρκετούς παραγωγούς κερασιών. Αυτές τις μέρες η διαδικασία του "φτασίματος" φτάνει στο τέλος της. Πάρα τις βροχές που έκανε το Μάη οι κερασιές της περιοχής "πάνε να σπάσουν". Η βροχή είναι αλήθεια ότι έκανε ζημιά στα πρώιμα και δεν ήταν καθόλου καλό διότι τα πρώιμα πάντα έχουν καλύτερη τιμή. Τα κεράσια είναι αγαπημένο φρούτο για πολύ κόσμο και μόλις βγουν πέφτουν σαν τρελοί πάνω τους. Φέτος όλοι οι παραγωγοί παραδέχονται ότι, "είχε πολύ πράγμα". Αυτό αντι όμως να τους χαροποιεί, τους πονοκεφαλιάζει. Παράλογο;; Και όμως...

Σε κουβέντες μαζί τους παραδέχονται ότι προτιμότερο είναι να μην κάνει τόσα πολλά κεράσια, ώστε να κρατάνε κάποια αξιόλογη τιμή και να αξίζει ο κόπος τους να τα φτάνουν και να τα πουλάνε. Με λίγα λόγια υποστηρίζουν "δεν αξίζει να τα φτάσουμε γιατί μεροκάματο δε βγάζουμε". Εκτυλίσσεται λοιπόν μια αντίφαση από τη μία πολύς κόσμος και στη περιοχή δεν έχει μεροκάματο και από την άλλη συναντάς το φαινόμενο να έχεις τόσο καρπό πάνω στα δέντρα και να το αφήνεις να σαπίζει. Άλλη αντίφαση που φτάνει στο σημείο της παραδοξότητας, οι ίδιοι που έχουν τα δέντρα να μην θέλουν να κάνει μεγάλη παραγωγή.

Αυτή τη λογική διέπει τη κοινωνία μας. Η λογική του παραλόγου. Είναι σωστό βέβαια ότι κάθε αντικείμενο όπως και το αντικείμενο της αγροτικής παραγωγής έχει τις δικές του εσωτερικές αντιφάσεις, ότι κάθε αντικείμενο είναι μια ενότητα αντιθέτων. Επίσης ανακαλύπτοντας αυτές τις εσωτερικές αντιφάσεις μπορούμε να γνωρίσουμε τα αντικείμενα στην ουσία τους, άρα να ανακαλύπτουμε τους νόμους ανάπτυξής τους. Εδώ είναι και η ουσία της ανάπτυξης. Όχι βέβαια στην ανάπτυξη που μας έχουν πιπιλίσει το μυαλό, που θα έρθει μέσα από την Ε.Ε. η οποία μας υποδείχνει τι να παράγουμε και όχι ότι έχουμε τη δυνατότητα και έχει πραγματικά ανάγκη ο λαός μας. Αυτή η ανάπτυξη είναι για τα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων. Η ανάπτυξη για τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού και συνεπώς και για τον κόσμο της περιοχής μας, τους παραγωγούς, τη νεολαία που δεν έχει μεροκάματα, την λαϊκή οικογένεια που δυσκολεύεται να βάλει ένα κιλό κεράσια στο σπίτι της για τα παιδιά της θα έρθει όταν λυθούν αυτές οι αντιφάσεις.

Για να έχουμε ανάπτυξη λοιπόν πρέπει να λυθούν οι αντιφάσεις. Με ποιον τρόπο λύνονται οι αντιφάσεις; Η διαλεκτική απαντά με τη πάλη των αντιθέτων. Ποια όμως είναι αυτά τα κύρια αντίθετα σε αυτή την ιστορία; Αρκεί να σκεφτούμε ποιοι κοπιάζουν, ποιοι κάθε φορά βάζουν τα δυνατά τους και στο τέλος ποιος βγαίνει κερδισμένος. Μια γρήγορη σκέψη θα κάνω και αφήνω ανοιχτό το ενδεχόμενο να επανέλθω για να το τεκμηριώσω παραπέρα. Στο χωριό που μένω, το Βίταλο, με ένα γρήγορο υπολογισμό μέτρησα καμιά εικοσιπενταριά τραχτέρ. Λίγο πολύ ένα μεγάλο μέρος του χωριού καταπιάνεται με αγροτικές δουλειές χωρίς βέβαια να έχουν μεγάλες εκτάσεις γης. Ένα χωριό που σε μόνιμο πληθυσμό δεν ξεπερνά τα πεντακόσιους κατοίκους, το ποσοστό τρακτέρ είναι τεράστιο. Συνυπολογίζοντας βέβαια και ότι από αυτούς που ασχολούνται με αγροτικές δουλειές, αρκετοί το κάνουν για συμπλήρωμα. Τι υποδηλώνει αυτό; Μα βέβαια ότι ο κόσμος δουλεύει για τις βιομηχανίες που τα φτιάχνουν και για τις τράπεζες από τις οποίες δανείζονται για να τα πάρουν.

Τι χρειάζεται λοιπόν; Καταρχήν θέλει σύγκρουση, δίχως πάλη αντιθέσεων δεν έχεις ανάπτυξη. Σύγκρουση ποιών με ποιούς; Λίγο πολύ όλοι οι παραγωγοί χρωστάνε σε τράπεζες, αντιμετωπίζουν τα χαράτσια του ΕΛΓΑ, ΔΕΗ, πετρέλαιο, ΦΠΑ. Ένα πρώτο βήμα είναι η αντίθεση σε αυτή τη κατάσταση. Απαραίτητος όρος είναι να βρεθούν να βάλουν όλα τους τα προβλήματα κάτω και να τα παλέψουν από κοινού. Με μαθηματική ακρίβεια το επόμενο διάστημα και όσο η κρίση θα βαθαίνει θα αρχίσουν οι κατασχέσεις, η επιδρομές σε ήδη κουτσουρεμένους μισθούς και συντάξεις. Πρέπει να φτιαχτεί Λαϊκή Επιτροπή στο χωριό. Που θα έρχεται σε σύγκρουση με τη λογική "σκύβω το κεφάλι". Πρέπει την υπόθεση να τη πάρουν οι παραγωγοί πάνω τους. Να συμμετέχουν και να ελέγχουν. Να παλέψουν μαζί με το εργατικό λαϊκό κίνημα για κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων και αξιοποίησή τους με κεντρικό σχεδιασμό. Να παλέψουν για κρατικό εμπόριο που θα εξασφαλίζει καλές τιμές για τα προϊόντα, να απαλλαγούν από το άγχος της διάθεσης της παραγωγής τους.

Η περιοχή μας έχει τεράστιες δυνατότητες παραγωγής αγροτικών προϊόντων. Δίχως κανένα σχεδιασμό παράγει σύκα, λάδι, κάστανα, κεράσια, σταφύλια και τα προϊόντα τους. Οι δυνατότητες είναι απεριόριστες. Όπως για ολόκληρη τη χώρας μας. Η λογική της Ψαροκώσταινας πρέπει να πάει στον αγύριστο.

Καταχώρηση Αγγελίας