Γιώργος Νταλής

Γιώργος Νταλής

Ο «γυρολόγος».

Το πρώτο φώς το είδε ένα μεσημέρι του Οκτώβρη του 1982 και απο τότε;

Το ταξίδι ξεκινάει:

Μεσολόγγι, Αλιβέρι, Κύμη,Σκύρος και τέλος Αθήνα τα μέρη όπου τον φιλοξένισαν.

Με το Dna του να μοιράζεται εκ δύσης απο την Αμφιλοχία και εκ ανατολάς απο την Κύμη η ιδιοσυγκρασία του αν και rock-αρει χαρακτηρίζεται απο φίλους συγγενείς γνωστούς αλλα και εχθρούς ως «ήρεμη δύναμη».

Μεγάλες αγάπες; Η φωτογραφία , η μουσική , η Liverpool και το μοσχαράκι με κολοκυθάκια της μάνας.

URL Ιστότοπου:

walk at dawn in Platana

Τετάρτη, 01 Αυγούστου 2012 16:43 Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Φωτογραφίες

Ταγιέρ και "super market"

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012 19:51 Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Φωτογραφίες

Tόσο απάνθρωποι γίναμε πια;

Τετάρτη, 06 Ιουνίου 2012 18:06 Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Απόψεις

Πριν 5 μέρες περίπου έτυχε να βρεθώ στον σταθμό του μετρό στην Αττική. Βγαίνοντας για να πάω να πάρω τον συρμό για Σύνταγμα, πέφτω στο εξής σκηνικό:

Ένας τύπος γύρω στα 40-45, με ένα σακίδιο στον ώμο, πλησίαζε απο την αντίθετη κατεύθυνση τρεκλίζοντας, προφανώς υπο την επείρια του αλκοόλ.. Με προσπέρασε και σε δευτερόλεπτα άκουσα ένα θόρυβο που με έκανε και γύρισα να δω. Ο άνθρωπος είχε πέσει κάτω, μερικά μέτρα πίσω μου... Κοίταξα γύρω μου και το μόνο που είδα ήταν τον κόσμο να περνάει δίπλα του και να του ρίχνει ματιές σαν να ήταν κάτι το αποδιοπομπαίο, κάτι το οποίο τους χάλαγε την πανέμορφη αισθητική τους στην πανέμορφη ηρεμία(!!!) που ζούμε εδώ και δυο χρόνια σε αυτή τη χώρα..

Και κανείς!!!! Μα κανένας τους δεν έκανε τον κόπο να δώσει ένα χέρι βοήθειας στον συγκεκριμένο άνθρωπο που παρέμενε πεσμένος στο έδαφος!!!!!! Σε κλάσματα δευτερολέπτου το μόνο που πέρασε απο το μυαλό μου ήταν να γυρίσω πίσω.. Γύρισα, στάθηκα απο πάνω του,γονάτησα, τον έπιασα και τον βοήθησα να σηκωθεί..

- Είσαι εντάξει; Χτύπησες;

με νοήματα προσπαθούσε να μου δείξει τα καθίσματα... τον πήγα προς τα εκει σιγά σιγά, διότι φαινόταν να ζαλίζεται, αλλωστε η μυρωδιά του αλκοόλ είχε ήδη κατακλύσει τον χώρο

-Είσαι εντάξει;

κάτι ψέλλισε και κατάλαβα οτι δεν ήταν Έλληνας για να με καταλάβει τι του έλεγα..

-Αre you ok;

-Yes Yes...Thank you..

-Do you need something; to call someone for help; do you need water;

-No No ..Thank you..ok ok ..Me ok..

χτυπούσε την παλάμη του στο στήθος θέλωντας να μου δείξει οτι με ευχαριστεί..

Έκανα να φύγω, μου κράτησε το χέρι και τότε έκανε κάτι που δεν το περίμενα...

μου φίλησε το χέρι!!!! Σαν να ήμουν κάποιος σπουδαίος...τα έχασα!!!! με κοίταξε και άρχισε πάλι να με ευχαριστεί..

Τον χαιρέτισα και έφυγα για να συνεχίσω την πορεία μου...

Σε όλη την διάρκεια του σκηνικού ο κόσμος πέρναγε και κοίταζε σαν να βλέπει κάτι το αφύσικο , κάτι το εκτος πραγματικότητας.

«Κανείς τους..κανεις τους δεν σταμάτησε να βοηθήσει αυτόν τον άνθρωπο... παρα πέρναγαν και και τον κοίταζαν εκει πεσμένο» έλεγα συνέχεια μέσα μου.

Τόσο ζώα γίναμε τελικά σαν κοινωνία

Καταχώρηση Αγγελίας