Η εξέδρα στην πλατεία περιμένει τα παιδιά...

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

Η προεκλογική περίοδος φτάνει σιγά σιγά στο τέλος της, χωρίς όμως να έχουν αντιληφθεί πολλοί το πότε άρχισε. Είναι σίγουρα οι πιο χαμηλών τόνων εκλογές που μπορώ να θυμηθώ, παρά την σημασία και την κρισιμότητα που έχουν. Πού είναι εκείνα τα χρόνια που οι κολόνες γέμιζαν με αφίσες κομμάτων και υποψηφίων και που τα καφενεία «έπαιρναν φωτιά» από τις πολιτικές συζητήσεις; Κορωνίδα όλων αυτών, όταν στηνόταν η μεγάλη ξύλινη εξέδρα στην πλατεία και ανέβαιναν πάνω οι υποψήφιοι για τις ομιλίες τους, με τις κόρνες, τα παλαμάκια και τις σημαίες να τους συνοδεύουν με πάθος. Τότε ξεκίναγε η απλόχερη παροχή υποσχέσεων και ταμάτων, προσδοκιών και ελπίδων.

Γυρνάμε τώρα στο σήμερα, με τον πολιτικό κόσμο να έχει από μόνος του εκφυλιστεί και να έχει περιέλθει σε απαξία στα μάτια των πολιτών. Η δημοκρατία, που όλοι υπερηφανευόμαστε ότι ξεκίνησε από την Ελλάδα, κακοποιείται βάναυσα από αυτούς που έχουν κληθεί να την υπηρετήσουν. Τώρα ζητάνε να τους δοθεί η άδεια για να συνεχίσουν το «θεάρεστο» έργο τους. Επειδή όμως πλέον η πλειοψηφία των πολιτών δεν είναι διατεθειμένη να καταπιεί αμάσητη την μασημένη τροφή που θα τους δώσουν, οι υποψήφιοι αποφεύγουν την άμεση επαφή μαζί τους. Η προεκλογική εκστρατεία γίνεται πλέον διαδικτυακά, μέσω κυρίως των σελίδων κοινωνικής δικτύωσης. Οι μεγάλες ομιλίες στο κέντρο της πλατείας καταργήθηκαν, όχι τόσο πολύ από τον φόβο των διαμαρτυριών και της γιούχας, αλλά πιστεύω από τον φόβο της απαξίωσης από την μη προσέλευση ακροατηρίου. Ο προεκλογικός αγώνας στις μικρότερες πόλεις και στα χωριά περιορίζεται σε μικρές και δειλές περιοδείες στα καφενεία, χωρίς ιδιαίτερες φιοριτούρες και φροντίζοντας να μην δίνουν «στόχο». Η ξύλινη εξέδρα έχει παραμείνει σε μια ανήλια γωνιά να σαπίζει «πικραμένη», αισθανόμενη ότι πλέον δεν είναι σε τίποτα χρήσιμη. Άλλο ένα σημείο των καιρών, ακόμα και αυτή έπεσε στην ανεργία εξαιτίας των πολιτικών, που παλιότερα ήταν «συνεργάτες» της.

Καταχώρηση Αγγελίας