Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2012 17:27

Δραγονάρα ή Cuppa!

Πριν πολλά χρόνια, ενώ ταξίδευα με το ΚΤΕΛ, ο συνταξιδιώτης και ξάδερφός μου έδειξε σε μία μακρινή κορυφογραμμή έναν τετράγωνο όγκο. Ήταν ένα από τα απομεινάρια των κτηρίων της Δραγονάρας, ενός κάστρου που υψώνεται δυτικά του κάμπου της Βρύσης. Από τότε έγινε ένας από τους αγαπημένους μου προορισμούς. Τα δεκάδες ονόματα του, η σπηλιά – δεξαμενή του, τα τείχη του και οι δυο σχεδόν ατόφιες πύλες του κάθε φορά με μαγεύουν και με ταξιδεύουν στο παρελθόν.

Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα, αν όχι το σημαντικότερο, μνημεία του δήμου Κύμης – Αλιβερίου, που όμως δεν έχει ανασκαφτεί ποτέ! Μόνο από τα επιφανειακά ευρήματα, λοιπόν, οι αρχαιολόγοι μιλούν για ανθρώπινη παρουσία από την προϊστορική κιόλας εποχή. Έχουν βρεθεί όστρακα από την «Τελική Νεολιθική ΙΙ, 3750-3000 π.Χ.. Έχει προταθεί επίσης η ταύτιση με την Οιχαλία ή με την προτρώικη Κύμη. Κατοικήθηκε λοιπόν από πολύ νωρίς μέχρι την Τουρκοκρατία και αποτελούσε διαχρονικά μια σημαντική θέση στην κεντροανατολική Εύβοια. Κατά την κλασσική και ελληνιστική εποχή ήταν στρατιωτικό κέντρο της περιοχής. Τα εντυπωσιακά ισόδομα, με ορθογώνιους ογκόλιθους, τείχη που σώζονται σε πολλά σημεία του κάστρου, χρονολογούνται στην κλασική εποχή (5ος - 4ος π.Χ. αιώνας). Ο λόφος έχει οχυρωθεί σε δύο διαφορετικά επίπεδα την ίδια περίοδο. Η «κάτω» οχύρωση προστατεύει την ακρόπολη και η «πάνω» την άμυνα της.

Μέχρι την υποταγή της Εύβοιας στους Ρωμαίους ήταν αυτόνομη. Στην ρωμαιοκρατία υπήρχε φρουρά στο κάστρο και έχουν βρεθεί επιγραφές εκείνης της περιόδου. Σωζόμενα τείχη με την Βυζαντινή τεχνική αποδεικνύουν ότι η οχύρωση χρησιμοποιούταν και τους Βυζαντινούς χρόνους. Κατά την Φραγκοκρατία (1205-1470) ονομάζεται Κούπα / Cuppa και παραμένει σημαντικός κρίκος για την άμυνα της Εύβοιας. Το 1276 την καταλαμβάνει ο τυχοδιώχτης Λυκάριος αλλά όχι για πολύ. Το 1470, σύμφωνα με το χρονογράφο και αυτόπτη μάρτυρα Jacopo dalla Castellana, οι Τούρκοι κατέλαβαν την Δραγονάρα, αιχμαλώτισαν 3000 Έλληνες και του σφάγιασαν μπροστά από τα τείχη του κάστρου της Χαλκίδας. Οι Τούρκοι κατέστρεψαν την οχύρωσή και έπαψε να κατοικείται

Στο πρώτο επίπεδο του λόφου, η εκκλησία είναι αφιερωμένη στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Στο προαύλιο χώρο αυτής υπάρχουν κίονες που χρησιμοποιούνται σαν καθίσματα! Οι κίονες αυτοί μαζί με τις επτά μαρμάρινες κολόνες που στηρίζουν την σκεπή της εκκλησίας, μαρτυρούν την ύπαρξη αρχαίου ναού στο χώρο. Το αριστερό μονοπάτι από τον ναό μας οδηγεί στην σπηλιά – δεξαμενή του κάστρου, αγίασμα της παναγίας πλέον. Συνεχίζοντας προς την ίδια κατεύθυνση φτάνουμε στα δυτικά τείχη και στη εντυπωσιακή πύλη του κάστρου. Μετά από αυτό το σημείο πρέπει να αφήσουμε το μονοπάτι, να περιπλανηθούμε στα βράχια και τα τείχη του κάστρου, για να δούμε και να βιώσουμε όλο του το μεγαλείο. Με βορειοδυτική κατεύθυνση και με αρκετή αναρρίχηση φτάνεις στην «πάνω» οχύρωση, όπου μια δεύτερη πύλη μας περιμένει με τα τεράστια τείχη της.

Μια βόλτα στην Κούπα θα σας γεμίσει εικόνες, μυρωδιές και δέος. Κάθε σταγόνα από τον ιδρώτα που θα χύσετε θα αξίζει, καθώς αυτό που θα αντικρίσετε θα σας ανταμείψει απόλυτα. Αξίζει να επισκεφτείτε αυτόν τον τόπο και σίγουρα θα γυρίσετε πολλές φορές ξανά σε αυτόν.

Ιστορικά στοιχεία μας έδωσε το περιοδικό «Άστερος», τεύχος 2ο, Δεκέμβριος 2005

Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Περιβάλλον
Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012 12:24

Μια βόλτα στο κάστρο...

Κάνοντας μια απογευματινή βόλτα με την σκυλίτσα μου την Ιοκάστη κατέληξα στο κάστρο της Κύμης, που βρίσκεται μερικά μέτρα πάνω από το μοναστήρι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Ένα ερειπωμένο μεσαιωνικό ή βυζαντινό κάστρο, κάστρο του Αγίου Γεωργίου όπως το ονομάζουμε. Σε κάθε μου επίσκεψη αναρωτιόμουν γιατί αυτός ο τόσο εύκολα επισκέψιμος τόπος να βρίσκεται σε τέτοια χάλια. Δεν μιλάω για αναστηλώσεις ή ανασκαφές, αλλά για ένα απλά σηματοδοτημένο μονοπάτι, έναν ιστορικό πίνακα και μερικά παγκάκια για να απολαμβάνει ο επισκέπτης την εκπληκτική προς κάθε κατεύθυνση θέα.
Αυτή την φορά όμως, οι σκέψεις μου μετατράπηκαν σε οργή και θυμό. Εντός του κάστρου βρίσκονταν ένα κοπάδι από γίδια. Εκτός ότι είχαν μετατρέψει τον χώρο σε μαντρί, οι μυρωδιές από τις ακαθαρσίες τους δεν αντέχονταν. Η μεγαλύτερη ζημιά όμως που έκαναν δεν ήταν αυτή, αλλά η καταστροφή που δημιουργούσαν στα ήδη κατεστραμένα τείχη του κάστρου. Μεγάλωσε η οργή μου όταν κατάλαβα ότι μια περίφραξη τριών το πολύ μέτρων θα ήταν αρκετή να αφήσει έξω από το κάστρο μας το συμπαθές κοπάδι. Λίγο πιο κάτω, το εκκλησάκι του  Αγίου Γεωργίου περιφραγμένο, αν  και δεν το έχει κτιριακά καμιά ανάγκη!!!
Βέβαια για αυτήν την κατάσταση δεν ευθύνονταν τα ζώα ή ο ιδιοκτήτης τους. Δυστυχώς όμως αν συνεχιστεί αυτό, σε ελάχιστο καιρό δεν θα έχει απομείνει τίποτα από αυτό το μνημείο μας. Πιστεύω και ελπίζω να αφυπνιστούμε όλοι μαζί οι πολίτες και χωρίς πολιτικές έριδες ή προσωπικές κόντρες να πάρουμε σε τέτοια θέματα την κατάσταση στα χέρια μας. Πρέπει, αν μη τι άλλο, να παραδώσουμε ότι βρήκαμε στα παιδιά μας.

Λουkάς

Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Απόψεις

Καταχώρηση Αγγελίας