Κυριακή, 05 Φεβρουαρίου 2012 17:21

Οι σουπερ σταρ των αναμνήσεων μας…

 
 Για πολλούς από εμάς, οι μεγάλοι ποδοσφαιριστές που έμειναν χαραγμένοι στις παιδικές μας αναμνήσεις δεν ήταν υπαρκτά πρόσωπα, αλλά ήρωες κόμιξ, ο Χάμις, ο Μπέν Λήπερ, ο Ρόι Ρέις ή ο εκπληκτικός Έρικ Καστέλ. Όσοι είναι πάνω από 30, όλο και κάποιον από αυτούς τους θρυλικούς παίκτες θα θυμούνται, φιγούρες που γνωρίσαμε μέσα από το ¨Αγόρι¨ τον ΄Μπλέικ¨ το ¨Γκολ¨ ή το ¨Τρουένο¨, τα περιοδικά των παιδικών μας χρόνων που δεν γνωρίζω αν υπάρχουν ακόμα.
Το όνομα Μπέν Λήπερ ίσως δεν σας λέει πολλά, όμως όλοι θα τον θυμάστε σαν ¨ο τερματοφύλακας γιατρός¨, γνωρίζοντας τον μέσα από τις κίτρινες σελίδες του ¨Μπλέικ. Ήταν παίκτης της Μάνκαστορ Σίτι, διεθνής ποδοσφαιριστής αλλά συνάμα και πολύ καλός γιατρός. Οξυδερκής τερματοφύλακας που μελετούσε ακόμα και τον άνεμο, για να πετύχει γκόλ με βολέ ή να τροφοδοτήσει με πάσες 70 μέτρων τον δεινό σκόρερ Τζίμι Γουόρθ. Μεγάλες αποκρούσεις, ο ήρωας μας, δεν έκανε μόνο μέσα στο γήπεδο. Κάποτε σε μια βόλτα στους δρόμους της πόλης αναγκάστηκε σε εκτίναξη μπροστά από μια βιτρίνα, για να σώσει μια παρέα παιδιών από μπελάδες. Είχε όμως την ατυχία, μετά από ένα σοβαρό ατύχημα, να μείνει ανάπηρος. Μια ακόμη στιγμή σταθμός στην ιστορία του ήταν όταν σε μια προπόνηση, απέκρουσε όλα τα σουτ από το αναπηρικό του καροτσάκι! Αρκετό καιρό αργότερα κατάφερε να αγωνιστεί ξανά και κάπου εκεί έχασα τα ίχνη του.
Ο Χάμις Μπάλφουρ, με κατοικίδιο έναν τράγο, ο οποίος τον έβαζε συχνά σε μεγάλους μπελάδες, ήταν ο ένας από τους ¨Δύο απίθανους γκολτζήδες¨ της σκοτσέζικης Πρίνσες Πάρκ. Ο Χάμις, με το ασύλληπτο σουτ, γνωστό ως το τούβλο, έπαιζε με παρτενέρ στην επίθεση τον κοντό και χοντρό Κέβιν Μάους. Αυτό ήταν το πιο παραγωγικό επιθετικό δίδυμο που πέρασε πότε από τα γήπεδα του περιοδικού ¨Γκολ¨. Ο πολυνίκης όμως ήταν ο Ρόι Ρέις στην Αγγλία. Η ιστορία του είχε διάρκεια 39 χρόνων, από το 1954 μέχρι το 1993 και ακολούθησε όλη την καριέρα του Ρόι Ρέις, από τα παιδικά του χρόνια μέχρι το τραγικό τέλος του. Το ¨Αγόρι¨ μας τον σύστησε μαζί με την ένδοξη ομάδα του, την Μέλτσεστερ Ρόβερς, με την φανέλα της οποίας πέτυχε 436 γκολ και κέρδισε 10 πρωταθλήματα, 6 κύπελλα Αγγλίας και 3 πρωταθλητριών. Ήταν αριστεροπόδαρος, βιρτουόζος της μπάλας, τόσο ταλαντούχος, που δεν τον φθονούσαν μόνο οι αντίπαλοι, αλλά και κάποιοι συμπαίκτες του. Μεγαλώνοντας, παντρεύτηκε την Πένι, έγινε παίκτης-προπονητής της ομάδας του και προπονητής στην Εθνική Αγγλίας. Κάπου στην δεκαετία του 90 έμαθα ότι ήρθε το τέλος της καριέρας του, αφού έχασε το αριστερό του πόδι σε πτώση ελικοπτέρου.

Τον Έρικ Καστέλ τον γνώρισα ένα μεσημέρι στα 9 μου χρόνια. Βρισκόμουν σε μια κλινική στην Χαλκίδα και μπαίνοντας ο πατέρας μου στο δωμάτιο, μου άφησε ένα γυαλιστερό κόμιξ επάνω στο κρεβάτι. Από εκείνη την στιγμή έγινα οπαδός της Μπάρτσα. Ο Έρικ, ένας γάλλος κυνηγός, παίρνει μεταγραφή από την Iντερ στην Mπαρτσελόνα. Εκεί γνωρίζει τους Παμπλίτος, μια παρέα παιδιών. Μπλέκουν σε έξω γηπεδικές περιπέτειες. Αν και σούπερ σταρ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, ο Έρικ Καστέλ κυκλοφορούσε με ένα ταπεινό Σουμπαρού. Την πρώτη του χρονιά στην Μπάρτσα φτάνουν στον τελικό του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου Ιστορικών Πόλεων, αλλά χάνουν από την Νάντ. Ακολουθούν τα τεύχη ¨Η ρεβάνς¨, Ή αποβολή¨, ¨Ο ημιτελικός¨ και κάπου εκεί καταλαβαίνω ότι φανατικός αναγνώστης είναι και ο πατέρας μου. Τα τακουνάκια, τα ψαλιδάκια και τα γκολ του Έρικ μας καθήλωναν και τους δύο. Όγδοο τεύχος δεν κυκλοφόρησε ποτέ στην Ελλάδα και έτσι έπαψα να έχω νέα του Έρικ Κάστελ.
Υπήρξαν και άλλοι μεγάλοι παίκτες και σίγουρα τους αδικώ, όπως ¨Ο Μπίλι με τα μαγικά παπούτσια¨, ο Λέσλι Τόμπσον στο "Κούτσα-κούτσα προς τη δόξα", Ο νεαρός τερματοφύλακας Ρικ Στιούαρτ, ο Μπράιαν Οσμπορν, γνωστός ως Οζ. Αγαπημένος μου ήταν και ο Σταρκ ¨ο Μισθοφόρος¨, που δεν είχε ομάδα και πληρωνόταν με τον αγώνα, με αγγελία που έγραφε «Ενοικιάζεται νικητής: 1000 λίρες ο αγώνας συν 250 κάθε γκολ. Σε περίπτωση ήττας τα χρήματα επιστρέφονται!». Ακόμα και τώρα δεν έχω πειστεί ότι αυτοί οι νικητές ήρωες δεν υπήρξαν ποτέ. Πάντα βλέποντας ένα ωραίο γκολ είμαι σίγουρος ότι ο Μπέν θα το είχε αποκρούσει και κάθε φορά που ακούω την ερώτηση, ¨Ποιος είναι ο καλύτερος ποδοσφαιριστής όλων τον εποχών¨, χαμογελάω και σκέφτομαι…ο Έρικ Καστέλ.
 


Δημοσιεύθηκε στην κατηγορία Απόψεις

Καταχώρηση Αγγελίας